Jesteś tutaj

Być duchowym synem świętego

recenzja książki "Św. Ojciec Pio. Mój kierownik duchowy. Niezwykłe świadectwo pierwszego duchowego syna świętego Stygmatyka"

Książka - świadectwo o Ojcu Pio. Tym razem o niezwykłym zakonniku-kapłanie opowiada pierwszy duchowy syn Świętego – Emanuele Brunatto.

W sierpniu, na łamach tego portalu, prezentowałem książkę o Ojcu Pio, której autorką jest Cleonice Moncaldo – jego duchowa córka. Ledwie zakończyłem lekturę tej pozycji, a w jednej z księgarń w ręce wpadła mi kolejna, podejmująca temat duchowej relacji Stygmatyka z Pietrelciny z osobą świecką.

Tym razem polski czytelnik może poznać świadectwo pierwszego znanego duchowego syna Świętego z San Giovanni Rotondo. Mowa o Emanuelu Brunattcie – określanym przez wielu jako „najwierniejszy Ojcu Pio”. Warto w tym miejscu podać, że Autor książki (ur. w 1892 r., zm. w 1965) jest pierwszym, który w 1926 r. napisał hagiografię Ojca Pio (Padre Pio da Pietrelcina). Prezentowana publikacja ukazała się w Polsce w tym roku dzięki Wydawnictwu AA z Krakowa. Jest tłumaczeniem francuskojęzycznego oryginału wydanego w 2012 r. (Padre Pio, mon père spirituel), którego dokonała Maria Stelmach.

Dzieło tworzą trzy części składające się z mniejszych bloków tematycznych, których liczba waha się od siedemnastu do czterdziestu dziewięciu. Poszczególne partie publikacji noszą tytuły: Ku spotkaniu (s. 13-53), W cieniu Ojca Pio (s. 55-130) oraz Obrońca Ojca Pio (s. 131-231). Całość dopełniają: ostatni rozdział pt. Święty i grzesznik (s. 232-246) autorstwa Françoisa Brunatto – syna Emanuela, jego Podziękowania (s. 247-248), Modlitwa do św. Ojca Pio, którą napisał św. Jan Paweł II (s. 249) oraz spis treści (s. 252-255).

W swojej książce Emanuel Brunatto – na kartach czytelnik poznaje go jako „Celnik” – opisał własne pełne burz (liczne romanse, porażki w pracy zawodowej, emigracja) i zwrotów życie. Te szczegóły zawiera część pierwsza publikacji. Stąd też można ją najpierw uznać za wielopłaszczyznową autobiografię samego Emanuela Brunatta. Wiele miejsca zajmuje jednak w książce także osoba spowiednika i kierownika duchowego Autora – Ojca Pio. W drugiej części dzieła Brunatto kreśli obraz świętego Stygmatyka: umartwionego i pokornego zakonnika, wrażliwego i wymagającego spowiednika, posiadacza wielu charyzmatów, osoby podziwianej i wzbudzającej zainteresowanie innych ludzi, człowieka żartobliwego o wręcz „łobuzerskim uśmiechu” (s. 84). Sam Brunatto stał się – jak szczególnie wskazuje na to trzecia część publikacji – zagorzałym obrońcą Ojca Pio, który wiele wycierpiał z racji posiadanych nadprzyrodzonych darów, rozgrywanych wokół niego intryg oraz kontrowersji, jakie wzbudzał, także wśród przedstawicieli Kościoła.

Jako salezjanin, nie mogę powstrzymać się, aby nie zauważyć, że w książce pojawia się także kilka drobnych wątków salezjańskich. Otóż ojciec Emanuela należał do jednych z ostatnich osób, które spowiadały się u założyciela salezjanów – ks. Jana Bosko tuż przed śmiercią wielkiego wychowawcy z Turynu. Ciekawa jest także uwaga Autora książki, który wspomina pewnego salezjanina – ks. Trione. Brunatto opowiada, że ten właśnie kapłan nauczył go – znanej w tradycji salezjańskiej – zasady modlenia się codziennie wieczorem trzema „Zdrowaś Maryjo…”. Mowa jest także o pewnym wychowanku ks. Bosko – Alojzym Orione – który doświadczył cudu za Jego wstawiennictwem.

Po lekturze książki muszę wyznać, że czuję pewien niedosyt. Spodziewałem się po niej czegoś więcej. Suche epizody z życia Brunatto i świętego Pio nie satysfakcjonuję mnie. Być może zbyt oczekiwałem od Autora książki długich opisów duchowych wskazówek, jakie mógł dawać jemu Ojciec Pio oraz synowskich wynurzeń ukazujących styl ojcostwa świętego kapucyna. Z całą pewnością książka Emanuela Brunatto pt. Św. Ojciec Pio. Mój kierownik duchowy. Niezwykłe świadectwo pierwszego duchowego syna świętego Stygmatyka, o charakterze popularyzatorskim, jest kolejnym głosem osoby, która żyła u boku mistyka z San Giovanni Rotondo, towarzyszyła mu, pomagała i broniła. To głos kogoś, kto sam doświadczył cudu nawrócenia, widział nadzwyczajne zjawiska w życiu Ojca Pio, widział cierpienie fizyczne i duchowe, którego źródłem były nie tylko stygmaty czy walka ze złym duchem, ale i nieżyczliwi duchowni oraz Kościelne Święte Oficjum, ograniczające działalność duszpasterską Ojca Pio. Dzięki książce czytelnik pozna świat codziennego życia i posługi kapucyńskiego mistyka XX wieku, którego otaczała atmosfera nadprzyrodzoności.

Emanuele Brunatto, Św. Ojciec Pio. Mój kierownik duchowy. Niezwykłe świadectwo pierwszego duchowego syna świętego Stygmatyka, Wydawnictwo AA, Kraków 2015, ss. 254 + 2[nlb].